lyko7.html

We hebben het prima naar ons zin gehad. Aan de rand van Enschede. Heel vreemd was het te zien, dat mijn bench de koffer in ging! Ik heb de koffer niet uit mijn ogen verloren, stel dat hij ergens achter bleef. Ik wil wel mijn eigen knusse huisje behouden! Het was mijn eerste echte vakantie. Bus, Trein en nog een trein. Daarna met de taxi naar het hotel. Daar was een plaatje aan de deur! Verboden voor honden! Koos vroeg aan Lya, weet je het zeker dat je dit hotel geboekt had? De taxichauffeur zei: Kom, dan gaan we naar een ander hotel, waar dat lieve diertje wel welkom is. Maar dat deden we niet. Een juffrouw kwam naar ons toe, en zei: Jullie hadden het meteen bij moeten boeken. Lya, meteen, op haar achterste benen, we betalen die 12.50 heus wel hoor per nacht, Lyko slaapt in eigen bench. En hij maakt geen rommel. Even later werd als eerste mijn bench in de hoek gezet. Mijn lievelingsbeertjes, handdoekje om te knauwen, lagen er voor. Vertrouwd voelde het aan. Elke avond gingen Koos en Lya een paar uur zonder mij weg, ik mocht oppassen! Dat heb ik goed gedaan. En kreeg af en toe wat vlees, dat ze mee genomen hadden. Ook mocht ik overdag heerlijk buiten zitten. Het terras had ik me anders voorgesteld... Dacht dat ik meer hondjes zou zien. Nee wij zaten alleen aan die vleugel. Lekker rustig.

Met de bus naar een prachtig park. Dat was maar een paar haltes. Het was stralend weer, en er liepen meer baasjes te wandelen. Onderweg waren veel bankjes. Gelukkig maar. Ik heb een geit gezien, en koeien en paarden, maar die waren niet dichtbij. Wel veel mooie bloemen, en oude huisjes, zoiets had ik nog nooit gezien.

Ook gingen we `s middags af en toe een wandeling maken. En wat heb ik geblaft! Een mooi gazon, helemaal groen, aan het einde een vijver, waar veel kikkers kwaakten. Ineens staat er een rode kop naar mij te kijken, ach kom, Lyko, kopje bedoel je en dat is niet nodig om er bij te blaffen! Maar gisteren was het er niet, en ineens: Dat is een klaproos. Mooi hè? Ik zie al die kleine veranderingen! Het bushokje maakte reclame voor een maaltijd. Ineens twee grote mannen , ze waren erg plat, maar ze keken me aan. Dat zijn de zangers uit Volendam, Lyko. Ook reclame, want ze komen in het weekend zingen. Vandaar dat ik meer jonge mensen zag! Popfestival. Ik mocht er niet naar toe, en heb niets er van gehoord. Vaak zaten we op het grote terras, waar aardig

wat mensen zaten. Ik mocht op mijn fleece, in een stoel zitten. Geef mij Oosterhout maar. Daar praten mensen tegen me. Lya vertelde, dat ik er ook zat, toen ze wat te drinken bestelden, en meteen ging die dame mij aaien, en tegen me praten. Zo, ze luisteren toch nog naar Lya. Ik was blij, en had het meteen nog meer naar mijn zin. Mijn pluimstaart bewees het! Weten jullie wat gezond is? Een appel eten, ik lust er wel pap van. Dus toen de appelgebak werd neergezet, kreeg ik op een tissue een stukje, dat was in een mum op. Ook kreeg ik een beetje soep, en van het toetje een hapje. Wat eten mensen veel, dat heb ik nooit zo opgemerkt, maar in een vreemde omgeving................. Ook zijn we de stad in geweest. Somber met al die zwarte markiezen. Ik mocht niet eens op een terras zitten. Nee, maar Lya ging naar binnen, daar was geen "hond" te zien. Wat stil is het hier, dan mag ik vast mijn hondje mee naar binnen nemen! En jawel, even later zat ik gezellig naast haar op de bank. Tegenover Koos. We hebben daar heerlijk gegeten, en die meneer vond me erg lief en aardig. Daarom mocht ik als dank toen we weg gingen, hem nog een speciaal extraatje van mij geven. Was niet nodig, maar het is wel apart zij die meneer. De terugreis was leuk! We stapten uit de bus, 1 halte! Koos liep om met de koffer, dan hoefde hij de koffer niet te dragen. Hij rolde gewoon naar beneden... Maar ik wilde zien waar de koffer bleef. Een mevrouw riep: hé, hondje, ben je zo gek op je baasje? Nee, op de inhoud van de koffer, want daar zit meneer zijn huisje in, zei Lya. Lachend gingen we ieder zijn eigen kant uit. Maar de spanning was mij te groot. Ik moest heel nodig! We waren haast bij het perron waar de trein zou komen. Ik kon het niet ophouden, en hoepla ! Daar viel een grote naar beneden. Iets verder stonden 2 gezette bewakers, en een vrouw, ze stootten elkaar aan, en kwamen naar mijn richting! Ha ha, het geld ligt voor het oprapen! Lya had niets in haar jasje, en Koos stond te kijken, hoe laat de trein kwam. Hij draaide zich om, en had al een plastic zakje in de hand. Hij was eerder bij me dan het drietal, die ineens de andere kant uitkeken. MISPOES! Mijn baasjes weten hoe het moet. hoor. Maar ze hebben mij niet verstaan. Thuisgekomen, was ik echt weer blij al de andere diertjes te zien. Ik heb ze er allemaal uitgehaald. Toen ik daar mee klaar was ging ik met Koos naar het park. Ik keek mijn ogen uit. Zag weer vriendjes en vriendinnetjes. Iedereen zei: Lyko, je bent gegroeid, en bruin geworden van de vakantie. Ze jokken een beetje, maar dat schijnt er zo bij te horen. Wel zien mijn baasjes me veranderen. Het goudklompje, zoals ik eerst heette, krijgt manen, en donkere haren komen hier en daar. Inmiddels een prachtige licht pluim, met een donkere streep! Ja, ik kijk zelf ook wel in de spiegel, en geniet er van. Ik word al een echte Hollandse knul!

Daar ben ik dan. Het heeft langer geduurd dan ik wilde.... Maar de PC ging al die tijd niet aan. Ja, soms schreef Koos, maar ik "mocht " niet. Ik heb 3-5 dagen slecht geslapen. Lya gilde en huilde alleen maar van de pijn. `s nachts kwam de 112 aangereden, en toen hoorde ik dat ze de volgende ochtend mijn Lya mee zouden nemen, naar Breda. Maar gelukkig kwam ze weer thuis. Ik heb haar gezicht bezaaid met kusjes. En jawel, een piepklein lachje zag ik. Helaas ze moest toen weer hier in Oosterhout naar het ziekenhuis. En denk je nu dat ze daar bleef? Nee geen plaats. Weer naar huis, en de volgende dag was ze weg, naar Breda, en zag ik haar een hele tijd niet. Koos ging ook vaak weg, dus sabbelde ik maar aan mijn beertjes, en vertelde hun dat ik een beetje droevig was. Ze bleven doodstil in de bench liggen, ik dacht dat de grotere beer, zei: we moeten Lyko troosten. Dat hielp. De hulp kwam, en was hard aan het werk, ik heb haar geplaagd, nee hoor, een beetje uitbundig met haar gespeeld. Dat vindt ze leuk. Dus duurde de bedden opmaken langer dan anders. Dat is een goede afwisseling als Elly komt.

Op een dag was Elly net in de kamer, koffietijd. Er werd gebeld, en neef André kwam naar binnen, gevolgd door een persoon met houten poten. 4 had ze er. Ik had niet in de gaten dat Lya het was.... Ik had het ineens zo druk met iedereen begroeten. André heeft thuis Tess, en dat ruik ik, dol was ik met hem. Ineens schiet ik van verbazing rechtop. Sta op mijn voorpootjes, en zie? Rennen, ik ga naar Lya toe. Wat waren we samen blij. Ze rust veel, en heeft de hele apotheek in een tas zitten.... Ik mag er niets van. Ze is erg stil, en ziet er mager uit. Zou ze mijn knabbels lusten? Twee keer in de week komt er een lieve mevrouw, die even met mij speelt. Therapeute, Ik heb goed gekeken, en als zij weg is loop ik achter Lya aan. Als ze valt kan ik haar opvangen. Ook kijk ik of ze goed loopt. Zo niet, lik ik aan haar onderbeen. Ik mag er niet al te veel over schrijven, want dan zouden andere mensen er maar de schrik van krijgen, dus houd ik mijn mondje. Maar Lya is Lya niet meer. Zal wel goed komen hoor ik steeds.Intussen naar de huisarts geweest. Hij gaf een injectie in de heup. Mocht de injectie herhaald moeten worden komt hij thuis. Dat had Lya ook nu moeten vragen. Eigenwijsje wilde even een luchtje scheppen, denk ik...

Ik ben van pup, in een puber veranderd. Lust geen knabbels en eet geen " Caesar ". De snoepjes en vleesstrips zijn lekkerder. Koos had enkele zakken gekocht met knabbels, ha, die zijn er niet meer. Weggegooid. Ben ik even blij! Vorige week heeft de dierenarts mij onderzocht, ik ben 400 gram aangekomen, na de vorige keer. Ik zie er goed uit. En, mijn gebit is prima, omdat ik niet wil eten dacht Lya, dat er wat met mijn tandjes of kiezen was. Gelukkig niet, dus met mijn paspoort en met Koos naar binnen, en vertelde Lya het goede nieuws. Nu zijn we allemaal tevreden.

Inmiddels gaat Lya al stukjes wandelen, en zelfs al naar het park geweest. Nu nog van het duffe af, en dan heb ik mijn oude baasje weer terug. Zodra ze een kruk pakt, zit ik bij haar, en laat haar niet meer uit het oog. Waar zij is ben ik. Dat grote verband ziet er nog steeds aanlokkend uit, maar ik mag er niet aan komen. Nu is het er af, en twee gaten kijken me aan, ik wil ze schoon maken, maar ook dat mag niet. Zodra er gegeten wordt ga ik van de één naar de ander. Krijg natuurlijk lekkere hapjes. Lya lust niets meer, ja, gebak, dus lijkt ze een beetje op mij! Ik denk dat ze ook even naar de dierenarts moet, .....

Anneke bedankt.

Wat had ik een fijne verjaardag! Zou dat vaak gebeuren? Ik heb al gehoord, dat er weer een feestje komt! Over 2 maanden, haha, toen kwam ik hier als een donker bolletje binnen. Wist alles te vinden en was meteen gewend. Er zat een vlieg aan de buitenkant van het raam, dus klom ik tegen het raam op, helaas , kwam ik niet ver. Ik hoorde de de vlieg me uitlachen. Wacht maar als ik je buiten tegenkom, zei ik! Tegenvaller, zo leuk als het eindelijk na lange tijd ging, gaat Lya niet meer mee. Ja, met Koos even zogenaamd een boodschapje doen. Uitvluchten om naar buiten te gaan! Nee, ze mag maar even naar buiten, dus vertroetel ik haar nu extra. Lik haar gezicht af, als ik traatjes zie komen, zodat Koos het niet merkt. Ook loop ik achter haar kruk, en geef haar een lik op haar achterbeen, ze weet dat ik dan zeg: Kom op, ze kunt het! Samen zijn ze naar de chirurg geweest. Nu heeft ze elke morgen veel tijd nodig om de wonden te behandelen. Ik blijf uit de buurt. Ik kan haar toch niet helpen. Vandaag straalt de zon op de bladeren, die ritselen, en dan lijken het allemaal gouden bolletjes. Mooi hoor, ook bloeien er weer andere bloemen in het park. Ik hoor Koos in de keuken, dat betekent: ETEN. Ik ga er naar toe, wens jullie een gezellige dag en ga gezellig naar buiten, genieten van de zon. Voor diegenen die ziek zijn: Een troostlikje van mij. Het helpt!

Eindelijk, ja eindelijk mag ik van Koos hier schrijven. Via de iPod op de bank! Daarna zet Koos het over! Waarom deze Tefal actifry hier staat? Ik krijg af en toe kipfilet. Dat lust ik niet, maar even in de pan, smaakje er bij, en dan wordt het smullen. Sinds kort 2 van die dingen in de kast, zou er één voor mij alleen zijn? Ik heb het elke dag hier naar mijn zin, voor 95%. De andere 5% zit ik stilletjes bij Lya. Wel gaan we af en toe een stukje lopen, zelfs al naar het park. Ze doet of er niets aan de hand is, en houdt zich weer groot voor de buitenwereld. Koos beantwoordt de mailtjes, ( gelukkig) niet veel,) Hij heeft de laatste maanden veel te doen hier. Mijn pootjes zijn te klein, om te helpen, maar als ik fratsen uithaal, zie ik lachende gezichten, dus doe ik maar vaak dol, en ren het appartement door, zo snel, dat ze me nauwelijks kunnen zien. `s Avonds ga ik al vaak alleen naar de bench! Ja dat doen grote jongens. Maar dan moet ik zeggen dat ik bekaf ben. Ik speel vaak met hondjes in het park, maar tegen sommige grote honden blaf ik. Hun baasjes begrijpen dat niet. Ik begin iets donkerder te worden.

Vandaag is het Dierendag! Ik heb worstjes uit een blikje gekregen. Wat glad zijn die.... ze zien er hetzelfde uit als die mijn baasjes af en toe op de tafel hebben. Maar deze zijn echt voor hondjes. Ik moest er aan wennen, ze zijn zo glad. Maar nu wil ik meer, en krijg ze niet allemaal! Ik heb inmiddels al mijn melktandjes en kiesjes gewisseld. Af en toe knabbel ik nog graag ergens op. Maar de dierenarts was weer tevreden. Kerngezond en ik zie er dan ook mooi uit. Dat moeten ze niet te veel zeggen, want dan ga ik naast mijn "schoenen" lopen. Buiten is het droevig. Hier allemaal lampjes aan, dus binnen is het gezellig. Nog even en dan ben ik al weer een jaar een Lente_hondje. Vandaag dus verwendag. De pan staat al klaar, en de kipfilet ook, dat wordt smullen.... Met een paar sperzieboontjes hier en daar, mmmmmmm. Ik hoor Koos al in de keuken rommelen, ik ga daar nu heen. Tot gauw. Lieve blaf_groetjes Lyko. Vergeten. Weten jullie dat ik achter Lya loop, als ze buiten is? Als ze zou vallen, kan ik haar opvangen!

Dierendag 2011. Ik ben verwend! Onze hulp kwam namens haar twee hondjes met een tasje, voor mij. Daar zat veel in! Zeker weten, is zal de eerste weken geen honger hebben. Lya maakte twee foto`s van me. Dus ik sta er gekleurd op. Zondag wordt Amber 6 jaar. Helaas kunnen we er niet naar toe. Te vermoeiend.

29 oktober 2011. Nu heet ik precies 1 jaar Lyko Lente. Groot feest. Ik kreeg een grote schoen, en heb de veters al opgegeten Daar moet ik voorzichtiger mee zijn, want ik stikte bijna. Dat ding schoot in mijn keel! Met gekke kopbewegingen, was het ineens weg. Dus wil ik dat even vertellen. Af en toe ben ik in een sombere bui. Koos, was bijna een dag weg. En ook Lya moeten we af en toe een dag of twee dagen missen. Ik heb er wat op gevonden! Zoek haar sokken, en breng ze naar haar toe. Dan zeg ik"Kom op". Helaas lukte het niet. Ja, 1x en toen is ze meteen weer teruggekeerd. Ik haar achterna, want wie moet haar dan opvangen, als ze alleen is? Het is prettig in het park. Veel bladeren. Laat ik een grote berg zien, en toen ik met Koos het naderde, ben ik hard er tegen gaan blaffen! Dat had ik nooit gezien. Zo doe ik ook met vreemde honden, die groot zijn. Heb ik ze 2-3x gezien, en gemerkt dat ze niets doen, blaf ik niet meer. Loop trots verder. Onze buren, die zijn erg aardig. Ze praten met me, en als ik van een wandeling terug kom, ga ik naar hun deur, ( de enige op de galerij, en zit geduldig te wachten. Ik kan niet bij de bel. Maar dat duurt niet lang hoor, want vanuit de kamer hoor ik Lyko, kom , en ren naar Lya. Mijn leven is een feest, en elke dag pret! Ja ik bof met mijn adoptieouders. Gelukkig kom ik niet uit Angola, die jongen heeft het moeilijk, en ik denk dat mijn hartje groter is, dan van diegenen die bij elkaar moeten beslissen. Weg of blijven. Net of ze niet aan andere dingen moeten denken. Eén duidelijke wet, en klaar is Mauro! hadden ze hem maar niet moeten vergeten, 1 1/2 jaar! Ik denk dat er veel lekkers op de tafels liggen, bij al die mannen die ons betuttelen! En zeg nou zelf, wat een verspilling van al die lichten die aan zijn! Jullie hebben vast in de gaten dat ik ouder ben geworden, in die tussentijd. Jawel, ik spui er soms wat uit hoor, als het me niet bevalt. Ik ga verder met mijn schoen, Allemaal een prettig weekend toegewenst. Tot de volgende keer. Dan begint Lyko8.

Met Koos heb ik rode rozen gekocht.

1 witte hortensia in het midden.

Ja, 24 jaar wordt niet gevierd, maar hier wel.

Trouwens elke dag is het zondag, en zijn we blij met elkaar.

Dat wilde ik even kwijt, want die lach zie ik niet elke dag.

Maar we werken er aan hoor, hij moet terug, en elke dag!

De therapeute komt volgende week weer, die vindt mij ook een lief diertje , en ik heb haar gemist!

Liefs Lyko.